Naarmate het einde van het jaar steeds dichterbij komt en de kriebels steeds meer de overhand beginnen te nemen, begint het gevoel van oneerlijkheid, ongeloof en frustratie ook steeds meer toe te nemen. Het horen van de campagne van het inleveren wekt bijzonder veel agressie op.
Om toch een beetje positief te blijven kijk ik steeds oud en nieuw compilatie's op youtube. Het is prachtig om naar te kijken, maar tegelijkertijd blijft het gevoel van frustratie er ook.
Soms denk ik dat we in een soort slechte film zitten, met alleen maar incompetente mensen in onze overheid. Helaas blijkt de slechte film waarheid...
Nu het verbod er eenmaal is, weet ik toch ook voor 99,99% zeker dat het nooit meer terug gedraaid gaat worden. Het is ongekend pijnlijk. Iets heel moois is van ons afgepakt. Onze gezamenlijke hobby, onze passie, onze trots. Het voelt zo oneerlijk.
Hoe nu verder? Kijken of we er nog iets van kunnen maken en misschien heel af en toe de regeltjes maar even overtreden. Regels die niet als regels voelen. Regels die een half jaar geleden nog niet bestonden. Die regeltjes bestaan de aankomende jaren af en toe maar even niet.