IkBenHetMaar
VWC lid
Polarisatie betekent niet “meningsverschil”.
Polarisatie betekent: een complex probleem terugbrengen tot twee kampen, zodat inhoud verdwijnt en emotie de regie overneemt.
Bij vuurwerk zie je dit mechanisme haarscherp werken. Het frame wordt steeds hetzelfde opgebouwd: eerst incidenten uitvergroten, daarna groepen labelen, vervolgens het probleem versimpelen tot “dit kan zo niet langer”, en tenslotte één oplossing presenteren: verbieden.
Dat is geen analyse.
Dat is sturing.
Door het debat te polariseren, verdwijnen de echte vragen: handhaving, uitvoerbaarheid, proportionaliteit, juridische houdbaarheid.
In plaats daarvan krijg je een kunstmatig wij-tegen-zij-verhaal: voor of tegen, goed of fout, veilig of gevaarlijk.
Wie dat spel weigert mee te spelen, wordt weggezet als “ongevoelig” of “asociaal”.
Dat is geen debatcultuur. Dat is druk uitoefenen.
Polarisatie is functioneel, omdat het: nuance uitschakelt, juridische realiteit vervaagt, en structurele problemen onzichtbaar maakt.
Zolang mensen elkaar bevechten, hoeft niemand uit te leggen hoe iets gehandhaafd moet worden.
Zolang emotie domineert, wordt recht naar de achtergrond geduwd.
En precies dát is het probleem.
Vuurwerk is hier niet de kern.
De kern is een overheid die kiest voor symbolisch beleid in plaats van uitvoerbare oplossingen, en daarbij bewust inzet op polarisatie om draagvlak te forceren.
Wie elkaar verliest in dat proces, verliest het zicht op de echte vraag: Is dit beleid juridisch houdbaar, uitvoerbaar, en proportioneel???
Dat gesprek begint pas na de polarisatie, en dan word het ineens stil....
