HVLV
VWC lid
Een persoonlijk woord aan alle vuurwerkliefhebbers
Vandaag is de Wet Veilige Jaarwisseling gepubliceerd in de Staatscourant. Voor de buitenwereld een formeel moment. Voor ons voelt het als iets veel groters — iets dat diep raakt.
Ik heb de afgelopen uren naar woorden gezocht, maar eerlijk is eerlijk: wat ik voel is groter dan woorden kunnen dragen. Verdriet, teleurstelling, onbegrip. En boven alles het gevoel dat er iets verandert wat voor veel mensen verweven is met herinneringen, traditie en beleving.
Wat begon als frustratie tijdens het eerste coronaverbod, groeide uit tot iets wat niemand had kunnen voorspellen. Ik zag hoe een hele groep verantwoordelijke liefhebbers steeds vaker onderdeel werd van een debat waarin hun perspectief niet meer vanzelfsprekend aanwezig was. Precies daar ontstond HVLV — niet uit ambitie, maar uit noodzaak.
Wat klein begon, groeide uit tot een gemeenschap. Een plek waar mensen elkaar vonden in iets wat groter is dan meningen of standpunten. Maar HVLV werd nooit van één persoon; het werd van ons allemaal. Van iedereen die een bericht stuurde, een petitie tekende, een donatie deed. Van iedereen die zich uitsprak — online, aan de keukentafel, of in gesprekken met politiek en media. Van iedereen die zich verbonden voelde met een traditie die diep in Nederland geworteld is.
Samen hebben we iets opgebouwd dat niemand had kunnen bedenken: een organisatie die uitgroeide tot een serieuze gesprekspartner voor gemeenten, provincies, landelijke politiek, media en de vuurwerkbranche. En achter de schermen gebeurde het echte werk. Vrijwilligers die tienduizenden uren gaven — avonden, weekenden, vakanties, gezinstijd. Zonder agenda, zonder belang, zonder dat iemand het ooit kan teruggeven.
Daarom wil ik het heel bewust zeggen: dankjewel. Voor jullie inzet, jullie tijd, jullie energie en jullie doorzettingsvermogen. Niet omdat het moest, maar omdat jullie geloofden in iets dat jullie dierbaar is. En dat zegt alles.
Want voor ons is vuurwerk nooit alleen een product geweest. Het is een traditie, een herinnering, een gevoel dat je niet uitlegt maar wel herkent. Oud en nieuw met familie, samen aftellen, de spanning in de laatste seconden van het jaar — en dan dat ene moment waarop alles losbarst in licht. Voor velen begint dat al in de jeugd: folders op tafel, sparen, kiezen, verwachting die dagenlang opbouwt. En voor sommigen is het verbonden aan mensen die er niet meer zijn, maar dat gevoel blijft. Juist daarom raakt dit zo diep — niet omdat het over regels gaat, maar omdat het over een beleving gaat die generaties heeft verbonden.
De afgelopen jaren heb ik van dichtbij gezien hoe de politieke werkelijkheid werkt. Je komt binnen met de verwachting dat het over de inhoud gaat, maar merkt gaandeweg dat de richting vaak al is ingezet voordat het gesprek echt begint. Woorden als "luisteren", "meenemen" en "zorgvuldigheid" worden wel uitgesproken, maar zijn niet altijd terug te zien in wat er uiteindelijk gebeurt.
Wat ik heb gezien is dit: beeldvorming is niet langer een onderdeel van het proces — het is het proces geworden. Niet de werkelijkheid bepaalt de richting, maar de manier waarop die werkelijkheid wordt geframed en doorverteld. Zo verschuift beleid langzaam weg van de praktijk, richting het verhaal dat het meest overtuigend klinkt. En precies daar ontstaat de kloof: tussen wat mensen ervaren en wat er uiteindelijk besloten wordt. Hoe langer je dat van dichtbij ziet, hoe meer vertrouwen dat kost.
Toch is dit niet alleen een dag van zwaarte. Het is ook een dag van trots. Trots op wat we samen hebben opgebouwd, op de gemeenschap die is ontstaan, en op iedereen die zich jarenlang heeft ingezet voor iets waar hij of zij oprecht in gelooft. Zonder jullie was HVLV nooit geworden wat het vandaag is.
En één ding staat voor mij vast: een traditie leeft niet in een wet. Een traditie leeft in mensen. In herinneringen, in gezinnen, in gemeenschappen. Dat kun je niet uitwissen. Dat kun je niet verbieden.
Vandaag voelt als de afsluiting van een hoofdstuk, maar ook als een moment waarop duidelijk wordt hoe sterk iets kan zijn als mensen zich verbinden. Dit is niet het einde van HVLV. Dit is het einde van het eerste hoofdstuk — en het begin van iets dat nog vorm moet krijgen.
Rick
Voorzitter
Stichting HVLV
Vandaag is de Wet Veilige Jaarwisseling gepubliceerd in de Staatscourant. Voor de buitenwereld een formeel moment. Voor ons voelt het als iets veel groters — iets dat diep raakt.
Ik heb de afgelopen uren naar woorden gezocht, maar eerlijk is eerlijk: wat ik voel is groter dan woorden kunnen dragen. Verdriet, teleurstelling, onbegrip. En boven alles het gevoel dat er iets verandert wat voor veel mensen verweven is met herinneringen, traditie en beleving.
Wat begon als frustratie tijdens het eerste coronaverbod, groeide uit tot iets wat niemand had kunnen voorspellen. Ik zag hoe een hele groep verantwoordelijke liefhebbers steeds vaker onderdeel werd van een debat waarin hun perspectief niet meer vanzelfsprekend aanwezig was. Precies daar ontstond HVLV — niet uit ambitie, maar uit noodzaak.
Wat klein begon, groeide uit tot een gemeenschap. Een plek waar mensen elkaar vonden in iets wat groter is dan meningen of standpunten. Maar HVLV werd nooit van één persoon; het werd van ons allemaal. Van iedereen die een bericht stuurde, een petitie tekende, een donatie deed. Van iedereen die zich uitsprak — online, aan de keukentafel, of in gesprekken met politiek en media. Van iedereen die zich verbonden voelde met een traditie die diep in Nederland geworteld is.
Samen hebben we iets opgebouwd dat niemand had kunnen bedenken: een organisatie die uitgroeide tot een serieuze gesprekspartner voor gemeenten, provincies, landelijke politiek, media en de vuurwerkbranche. En achter de schermen gebeurde het echte werk. Vrijwilligers die tienduizenden uren gaven — avonden, weekenden, vakanties, gezinstijd. Zonder agenda, zonder belang, zonder dat iemand het ooit kan teruggeven.
Daarom wil ik het heel bewust zeggen: dankjewel. Voor jullie inzet, jullie tijd, jullie energie en jullie doorzettingsvermogen. Niet omdat het moest, maar omdat jullie geloofden in iets dat jullie dierbaar is. En dat zegt alles.
Want voor ons is vuurwerk nooit alleen een product geweest. Het is een traditie, een herinnering, een gevoel dat je niet uitlegt maar wel herkent. Oud en nieuw met familie, samen aftellen, de spanning in de laatste seconden van het jaar — en dan dat ene moment waarop alles losbarst in licht. Voor velen begint dat al in de jeugd: folders op tafel, sparen, kiezen, verwachting die dagenlang opbouwt. En voor sommigen is het verbonden aan mensen die er niet meer zijn, maar dat gevoel blijft. Juist daarom raakt dit zo diep — niet omdat het over regels gaat, maar omdat het over een beleving gaat die generaties heeft verbonden.
De afgelopen jaren heb ik van dichtbij gezien hoe de politieke werkelijkheid werkt. Je komt binnen met de verwachting dat het over de inhoud gaat, maar merkt gaandeweg dat de richting vaak al is ingezet voordat het gesprek echt begint. Woorden als "luisteren", "meenemen" en "zorgvuldigheid" worden wel uitgesproken, maar zijn niet altijd terug te zien in wat er uiteindelijk gebeurt.
Wat ik heb gezien is dit: beeldvorming is niet langer een onderdeel van het proces — het is het proces geworden. Niet de werkelijkheid bepaalt de richting, maar de manier waarop die werkelijkheid wordt geframed en doorverteld. Zo verschuift beleid langzaam weg van de praktijk, richting het verhaal dat het meest overtuigend klinkt. En precies daar ontstaat de kloof: tussen wat mensen ervaren en wat er uiteindelijk besloten wordt. Hoe langer je dat van dichtbij ziet, hoe meer vertrouwen dat kost.
Toch is dit niet alleen een dag van zwaarte. Het is ook een dag van trots. Trots op wat we samen hebben opgebouwd, op de gemeenschap die is ontstaan, en op iedereen die zich jarenlang heeft ingezet voor iets waar hij of zij oprecht in gelooft. Zonder jullie was HVLV nooit geworden wat het vandaag is.
En één ding staat voor mij vast: een traditie leeft niet in een wet. Een traditie leeft in mensen. In herinneringen, in gezinnen, in gemeenschappen. Dat kun je niet uitwissen. Dat kun je niet verbieden.
Vandaag voelt als de afsluiting van een hoofdstuk, maar ook als een moment waarop duidelijk wordt hoe sterk iets kan zijn als mensen zich verbinden. Dit is niet het einde van HVLV. Dit is het einde van het eerste hoofdstuk — en het begin van iets dat nog vorm moet krijgen.
Rick
Voorzitter
Stichting HVLV
